درامد

چیست؟

درآمد پولی است که یک فرد یا کسب و کار در عوض برای ارائه یک محصول یا خدمات یا از طریق سرمایه گذاری سرمایه دریافت می کند. درآمد برای تامین هزینه های روزمره استفاده می شود. افرادی که در سن 65 سالگی به طور معمول درآمد خود را از دستمزد یا دستمزد دریافت شده از کار دریافت می کنند. سرمایه گذاری، حقوق بازنشستگی و  تامین اجتماعی ، منبع اولیه درآمد برای بازنشستگان است. در کسب و کار، درآمد می تواند پس از پرداخت تمام هزینه ها و مالیات به درآمد باقیمانده شرکت شما اشاره کند. در این مورد، درآمد به عنوان “درآمد” نامیده می شود

درآمد

افراد با درآمد کاری و / یا سرمایه گذاری در دارایی های مالی مانند سهام، اوراق قرضه و املاک و مستغلات، درآمد کسب می کنند. به عنوان مثال، نگهداری سهام سرمایه گذار می تواند درآمد را به شکل سود سهام 5٪ سالانه پرداخت کند. در بسیاری از کشورها،  درآمد حاصل  از آن قبل از دریافت مالیات توسط دولت است. درآمد حاصل از مالیات بر درآمد، اقدامات و برنامه های دولتی را به عهده دارد که توسط بودجه های فدرال و ایالتی تعیین می شود. IRS درآمد را از منابع غیر از یک شغل، مانند  درآمد سرمایه گذاری ، “درآمد ناخالص” می نامد.

درآمد مشمول مالیات

درآمد حاصل از دستمزد، حقوق، سود، سود سهام،  درآمد کسب و کار ، سود سرمایه و حقوق بازنشستگی دریافت شده در طی یک سال مالی مشخص، درآمد مشمول مالیات در ایالات متحده محسوب می شود. سایر درآمدهای مالیاتی شامل درآمد سالیانه، درآمد اجاره، درآمد ماهیانه و ماهیانه،  جبران خسارت بیکاری ، توزیع برنامه بازنشستگی و گزینه های سهام است. درآمد مشمول مالیات کمتر شناخته شده شامل درآمد قماربازی، درآمد bartending و پرداخت وظیفه هیئت منصفه است.

مالیات محروم و مالیات کاهش درآمد

انواع درآمدي كه ممكن است معاف از ماليات باشند عبارتند از درآمد حاصل از اوراق بهادار خزانه داری آمریكا (كه در سطوح دولتی و محلی معاف است)، بهره  اوراق قرضه شهری  (كه به طور بالقوه در سطوح فدرال، ایالتی و محلی معاف است) و سود سرمایه با زیان های سرمایه جبران می شوند. انواع درآمد که در نرخ های پایین تر مالیات می گیرند عبارتند از سود سهام واجد شرایط  و منافع بلند مدت سرمایه. درآمد حاصله از سوسیال سکیوریتی گاهی اوقات مالیاتی است، بسته به میزان درآمد های دیگر که مالیات دهندگان در طول سال دریافت می کنند.

درآمد یکبار مصرف و اختیاری

درآمد قابل استفاده، پولی است که بعد از پرداخت مالیات باقی می ماند. افراد درآمد قابل ملاحظه ای را  بر ضرورت هایی مانند مسکن، غذا و حمل و نقل صرف می کنند. درآمد دائمی پولی است که پس از پرداخت تمام هزینه های لازم باقی می ماند. مردم درآمد دائمی را بر روی مواردی مانند تعطیلات، غذا های رستوران، تلویزیون کابلی و فیلم ها صرف می کنند. در یک رکود اقتصادی، افراد با درآمد اختیاری خود محتاط تر هستند. به عنوان مثال، یک خانواده ممکن است از درآمد اختیاری خود برای پرداخت های اضافی در وام های خود استفاده کنند یا آن را برای هزینه های غیر منتظره صرفه جویی کنند.